Samen zijn.
Ik herinner mij de uitspraak van een Auschwitz overlevende:
“Agressie is het grote kwaad, liefde de kleine goedheid”
Te midden van de beestachtigheid van Auschwitz, hield zij oog voor die kleine goedheid, die schuilging in de groep vrouwen in het kamp waar zij deel van uitmaakte. Mevrouw Bloeme Evers-Emden waarschuwde voortdurend dat het grote kwaad opnieuw kan oplaaien, dat het op de achtergrond altijd aanwezig is. Het antisemitisme van vandaag maakt ons nog altijd angstig en voorzichtig. Er mag geen einde komen aan het spreken en schrijven over de holocaust.
Omdat niet herdenken geen optie is.
Om alert te blijven in de strijd tegen het grote kwaad, dat altijd weer de kop op kan steken.
En om de grote goedheid--de liefde, de hoop, de menselijkheid--levend te houden.
In diverse landen, met dwalende mensen die huis en haard verlaten om een veilig onderkomen te zoeken voor zichzelf en hun gezin, zijn de veiligheid en de vrijheid van meningsuiting ver te zoeken. Het verlaten van je eigen land, je verdere familie en vrienden, is een zware beslissing die genomen wordt om een verder voortbestaan te waarborgen. Een hele begrijpelijke beslissing. Deze mensen moeten dus worden opgenomen door andere, veilige, landen zoals o.a. Nederland.
De overheidsinstanties verdelen deze mensen over heel Nederland en dienen voor onderdak en eventuele werkvoorziening te zorgen. Hun aanvrage voor asiel neemt tijd in beslag en kan soms jaren duren voordat een uitspraak genomen wordt. Deze gezinnen en alleenstaanden kunnen tijdens deze periode ook in Uw flat of wijk een onderkomen vinden. Dezer personen die normaliter onze spraak niet eigen zijn en getraumatiseerd zijn door hun verleden zoeken naar vrede en begrip voor de situatie waarin zij verkeren. Laten wij hopen dat wij nooit in hun situatie komen te staan.
Geef hun het voordeel van de twijfel. Geef ze een kans om in vrede met ons samen te leven. Laat ze niet het idee krijgen in een 2e Auschwitz te zijn beland.
Ik hoop dat wij er klaar voor zijn “samen te zijn”.